NIEKTÓRE CHOROBY NEUROLOGICZNE U DZIECI

W rozwoju płodu wydziela się zasadniczo 2 okresy rozwojowe: okres embrionalny (organopoezy) obejmujący pierwsze 3 miesiące ciąży i okres płodowy (fetogenezy) od 4 miesiąca ciąży do jej końca. W okresie embrionalnym układ nerwowy kształtuje swój zasadniczy plan budowy i przy zadziałaniu jakiegokolwiek czynnika uszkadzającego dochodzi do tak zwanych „embriopatii” objętych ogólną nazwą „wrodzonych wad rozwojowych”! W okresie płodowym czynnik uszkadzający działa już na układ nerwowy będący na pewnym etapie rozwoju, powodując tak zwane „fetopatie”, w których przeważać będą zmiany destrukcyjne i odczynowe nad zaburzeniami rozwojowymi.

Etiopatogeneza chorób wrodzonych układu nerwowego nie zawsze jest łatwa do uchwycenia. Często bowiem działa kilka czynników uszkadzających, które nakładają się na siebie. Z poznanych czynników należy wymienić przede wszystkim choroby narządów rodnych matki, próby przerwania ciąży, choroby wirusowe (grypa, różyczka, herpes), promienie jonizujące. Czynniki te powodują między innymi wadliwy rozwój naczyń krwionośnych i niedokrwienie tkanki mózgowej płodu, co prowadzi do niedotlenienia komórek nerwowych, opóźnia ich dojrzewanie, wzrost jąder i wypustek komórkowych, zwłaszcza dendrytów.

Obraz kliniczny chorób wrodzonych ośrodkowego układu nerwowego jest bardzo rozmaity i w dużej mierze zależy nie od rodzaju czynnika uszkadzającego, ale. od etapu rozwoju płodu w momencie jego zadziałania. Różne bowiem czynniki szkodliwe działające w danym okresie rozwojowym powodują podobne wady rozwojowe.

Leave a Reply