Obraz klinczny napadów w dużym stopniu

Obraz klinczny napadów w dużym stopniu determinuje u dzieci nie tylko umiejscowienie ognisk uszkodzenia mózgu, ale i wiek dziecka. U dzieci małych między 3 a 18 miesiącem życia przy mnogich rozsianych uszkodzeniach tkanki mózgowej obserwuje się napady uogólnione w postaci skurczów tonicznych mięśni tułowia (dziecko składa się jak scyzoryk) z wyrzucaniem rąk do przodu, występujących seryjne, często z towarzyszącymi objawami wegetatywnymi. Napadom z reguły towarzyszy opóźniony rozwój psychoruchowy i rozlane zmiany w zapisie eeg z całkowitą dezorganizacją rytmu podstawowego.

U dzieci starszych, około 2-3 roku życia, zamiast napadów kurczowych pojawiają się napady miokloniczne polegające na krótkotrwałych, błyskawicznych kurczach poszczególnych grup mięśniowych z krótkotrwałym zaburzeniem świadomości, z rozlanymi zmianami w zapisie eeg, świadczącymi również o rozsianych organicznych uszkodzeniach tkanki mózgowej.

U dzieci po 3 roku życia napady uogólnione mogą przejawiać się albo w postaci napadów bezdrgawkowych charakteryzujących się wyłącznie krótkotrwałymi zaburzeniami świadomości (typowe absence), w czasie których dziecko nie pada, czasem blednie i wywraca gałki oczne do góry lub zaburzeniom świadomości towarzyszą lekkie mioklonie, najczęściej w zakresie mięśni twarzy albo atonia mięśni (absence nietypowe). W tym wieku też pojawiają się napady uogólnione drgawkowe toniczno- -kloniczne, tzw. grand mal, nie poprzedzone aurą (objawami wskazującymi na miejsce uszkodzenia mózgu), typowe już dla dorosłych, przebiegające zawsze z utratą przytomności, upadkiem, mimowolnym oddaniem moczu i snem ponapadowym.

Leave a Reply