Obraz kliniczny schizofrenii dziecięcej

Obraz kliniczny schizofrenii dziecięcej różni się zasadniczo od kliniki dorosłych. Jeśli proces chorobowy rozpoczyna się wcześnie, hamuje przede wszystkim psychoruchowy rozwój dziecka. Dziecko sprawia wrażenie upośledzonego umysłowo. Stopniowo bowiem zanikają wszelkie zainteresowania, dziecko zamyka się w sobie i żyje w swoim własnym świecie (określa się to jako „autyzm dziecięcy”), staje się małomówne, nie wzbogaca swego słownika, często natomiast tworzy tzw. neologizmy, to znaczy słowa, których znaczenia nikt nie rozumie i które niczym nie przypominają wyrazów używanych w potocznej mowie.

Ozasem podczas rozmowy powtarza wyrazy i zdania mówione do niego (echolalia) lub daje te same odpowiedzi na pytania różnej treści (są to tzw. perseweracje), albo wypowiada szereg bezsensownych słów powiązanych ze sobą jedynie dźwiękowo lub rytmicznie (są to tzw. w e r b i g a c j e).

Jednocześnie powoli zanika więź uczuciowa dziecka z otoczeniem, obojętnieje nawet w stosunku do osób najbliższych. Przestaje też w sposób właściwy reagować zarówno na bodźce przykre, jak i przyjemne – jest to tzw. usztywnienie afektu.

Leave a Reply