PSYCHOPATIE DZIECIĘCE

Przez psychopatię rozumie się znacznego stopnia odchylenia struktury osobowości od normy przeciętnej, szczególnie w zakresie charakteru, temperamentu, życia uczuciowo-popędowego, uczuciowości wyższej i sposobu reagowania na bodźce, co utrudnia współżycie danej jednostce w grupie społecznej. Rozwój intelektu na ogół bywa nie zaburzony, toteż psychopaci mają pełną odpowiedzialność prawną za swoje postępowanie.

Etiopatogeneza psychopatii nie jest ustalona. Prawodo]3odobnie wchodzą w grę predyspozycje dziedziczne wyzwalane i aktywowane przez niekorzystne wp-ływy środowiska. Wydaje się, że w miarę udoskonalania metod poznawczych krąg psychopatii będzie ulegał coraz to większemu zacieśnieniu, podobnie jak we wszystkich schorzeniach o niejasnej etiologii.

Obraz kliniczny psychopatii bywa bardzo różnoraki. Na ogól przeważają cechy aspołeczne: chłód uczuciowy nawet do osób bardzo bliskich, wybitny egocentryzm, cynizm, okrucieństwo, obłuda i wyrachowanie. Bywają jednak psychopaci nadmiernie wrażliwi, przeceniający swe walory osobiste i wyolbrzymiający wszelkie przykrości i niepowodzenia, których przyczyn dopatrują się w rzekomo niesprawiedliwym i złośliwym stosunku swego otoczenia. U niektórych psychopatów dominują: drażliwość, wybuchowość, skłonność do gniewu i agresji, kłótliwość, tendencje do kłamstwa, kradzieży, włóczęgostwa.

Leave a Reply