U ludzi zdrowych

U ludzi zdrowych główną drogą wydalania barwników żółciowych jest wątroba. Pierwszy etap wewnątrzwątrobowych przemian bilirubiny dotyczy odłączenia jej od nośnika białkowego. Po odłączeniu od albumin bilirubina przedostaje się przez błonę komórkową i jest dalej transportowana do mikrosomów komórek wątrobowych. Tam pod wpływem enzymu transferazy glukuronowej i w obecności kwasu dwufosfoglukuronowego powstaje dwuglukuronian bilirubiny (schemat XVIII). Tylko w formie tego estru bilirubina może być wydalana z żółcią.

Transport dwuglukuronianu bilirubiny z komórek wątrobowych do kanalików żółciowych jest procesem enzymatycznym i wymaga dowozu energii. Defekt bio-chemiczny (blok transportu enzymatycznego) lub anatomiczny (niedrożność dróg żółciowych) powodują „zarzucanie” glukuronianu bilirubiny do osocza. Ta postać bilirubin)’ daje „bezpośredni odczyn van den Bergha”. Hiperbilirubinemie bez podwyższenia poziomu dwuglukuronianu bilirubiny

W pierwszych miesiącach życia aktywność transferazy glukuronowej w wątrobie jest bardzo niska. Następstwem tego może być przejściowe podwyższenie poziomu bilirubiny nie związanej (tzw. fizjologiczna żółtaczka noworodków). Po okresie noworodkowym najczęstszą przyczyną wzrostu poziomu bilirubiny nie związanej jest zwiększony rozkład erytrocytów barwnik ten może jednak pochodzić i z innych źródeł (np. w talassemii z erytroblastów szpiku kostnego).

Przewlekła i utrzymująca się przez całe życie hiperbilirubinemia ze wzrostem poziomu nie związanego barwnika we krwi występuje w genetycznie uwarunkowanych defektach enzymatycznych wątroby. Należą do nich zespół Crigler-Naj- jar i choroba Gilberta.

Leave a Reply