W o dogłowie

Inną z częściej spotykanych wad wrodzonych ośrodkowego układu nerwowego jest wodogłowie wrodzone (hydrocephalus congenitus), które polega na zaburzeniach krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego w wyniku wrady rozwojowej właściwych dróg. Odróżnia się wodogłowie zewnętrzne (hydro- ceplialus externus), kiedy to płyn gromadzi się w większej ilości w przestrzeniach podpajęczynówkowych mózgu, co zdarza się rzadko oraz wodogłowie wewnętrzne (hydrocephalus internus), jeśli płyn zbiera się w nadmiarze w komorach mózgowych.

Objawy kliniczne wodogłowia są bardzo znamienne: wszystkie wymiary czaszki są powiększone i dochodzą do olbrzymich rozmiarów. Szwy kostne rozchodzą się, ciemiączka są bardzo duże, kości czaszki ścieńczałe, miękkie i przeświecające, a naczynia żylne powierzchowne rozszerzone i uwypuklone. Twarz jest nieproporcjonalnie drobna i mała. Ucisk płynu mózgowo-rdzeniowego na sklepienie oczodołów powoduje charakterystyczne ułożenie gałek ocznych, które są zwrócone do dołu i do wewnątrz, a częściowo przykryte powiekami. Tęczówki są schowane pod powieką dolną tak, że widoczna jest większa część twardówki (objaw „zachodzącego słońca”). Narastające wodogłowie daje-stopniowy wzrost ciśnienia śródczaszkowego i prowadzi do zaniku tkanki mózgowej, zaniku tarczy nerwów wzrokowych oraz zaburzeń neurologicznych, jak: oczopląs, zez, drżenie rączek, -wzmożenie odruchów, niedowłady spastyczne kończyn i drgawki. Czasem jednak mimo dużego wodogłowia czynność układu nerwowego nie jest wiele zmieniona, a rozwój psychoruchowy tylko nieznacznie opóźniony. Często proces chorobowy zatrzymuje się samoistnie.

Leave a Reply