ZABURZENIA WCHŁANIANIA CUKRÓW

Podstawowe węglowodany w diecie człowieka to skrobia, sacharoza i laktoza. W przewodzie pokarmowym wchłaniają się one w formie cukrów prostych. Rozkład wielnrukrów odbywa się pod wpływem atnylaz zawartych w ślinie i soku trzustkowym. Dwucukry, takie jak laktoza i sacharoza, docierają do jelita cienkiego i tutaj zostają wchłonięte do rąbka szczoteczkowego na powierzchni mikro- kosmków. Znajdujące się tam dwusacharydazy hydrolizują dwucukry na cukry proste (schemat XV). Glukoza i galaktoza wchłaniane są czynnie, a fruktoza biernie.

Aktywność dwusacharydaz wykryć można już w śluzówce jelit płodu 3-mie- sięcznego, a u noworodka jest ona prawie równa aktywności u dorosłego. Ponieważ jednak ilość dwucukrów, które mogą być strawione, zależy od powierzchni jelita, zdolność trawienia u noworodka jest znacznie mniejsza. U zdrowych ludzi

DWUSACHARYDAZY JELITOWE przy normalnej diecie dwucukry nie docierają do ileum terminale i okrężnicy. Mogą one jednak dotrzeć do jelita grubego, jeśli spożyte są w nadmiernej ilości. Wywołują wtedy przechodzenie do światła jelita wody, a same pod wpływem bakterii jelitowych ulegają fermentacji. W następstwie powstaje tzw. biegunka fermentacyjna.

Podobne objawy powstają wtedy, gdy dwucukry nie są rozłożone w jelicie na skutek braku dwusacharydaz lub gdy cukry proste nie mogą być wchłonięte na skutek defektu transportu. Dochodzi do biegunki fermentacyjnej: stolce są wodniste, a ich pH niższe niż 5,5 w stolcach tych wykryć można duże ilości kwasów organicznych (głównie mlekowego) i lotne kwasy tłuszczowe, które są prawdopodobnie odpowiedzialne za wzdęcie brzucha.

Leave a Reply